Oorlogshitserij

In mijn vorige column had ik het al even over de ‘war on terror’, die na 11 september 2001 werd gestart. Een oorlog tegen terreur dus, maar wat is terreur eigenlijk? De Nationaal Coordinator Terrorisme en Veiligheid (NCTV) zou dat moeten weten, gezien de T staat voor Terrorisme. De definitie die de NCTV hanteert is de volgende:

Terreur – Schrikbewind van een staat tegen haar eigen onderdanen, veelal met als doel de macht van de heersende politieke, religieuze of etnische elite te handhaven; in media en elders vaak gebruikt in plaats van ‘terrorisme’.
Terrorisme – Het uit ideologische motieven (voorbereiden van het) plegen van op mensenlevens gericht geweld, of het veroorzaken van maatschappij-ontwrichtende schade, met als doel (een deel van) de bevolking ernstige vrees aan te jagen, maatschappelijke veranderingen te bewerkstelligen en/of politieke besluitvorming te beïnvloeden.

“Schrikbewind van een staat tegen haar eigen onderdanen…” In dat opzicht zijn de aanslagen van 11 september daar een prima voorbeeld van. En de definitie van Terrorisme sluit dan weer naadloos aan bij het Problem-Reaction-Solution model.

Zoals Julian Assange al zei is vrijwel elke oorlog en elk gewapend conflict het gevolg van leugens in de media, oorlogshitserij dus. En hoewel de ‘war on terror’ daar een goed voorbeeld van is, is dit helaas van alle tijden. Er wordt door wapenproducenten en financiers gewoon enorm veel geld verdiend aan het bewapenen van beide kanten van een conflict, dus wanneer er even geen groepen mensen tegenover elkaar staan, dan wordt die situatie gewoon gecreëerd.

Recent zagen we dit in Israël/Palestina en in Oekraïne. En hoewel dat ver van hier is en wij er eigenlijk geen direct belang bij hebben, wordt door de grote mediapartijen en de politieke acteurs toch de indruk gewekt dat dit ‘onze oorlog’ zou zijn. Bovendien wordt in plaats van aan te sturen op vrede en dialoog tussen de strijdende partijen continue gehamerd op de schuld van de een of andere partij en de onredelijke eisen die zij zouden stellen. Maar vooral worden er wapens en munitie gestuurd. Want een einde aan de strijd bereik je met meer wapens, dat snapt toch iedereen?

De journalisten hebben de schone taak om ons dat steeds weer duidelijk te maken. Ze schetsen een beeld van een soort heilige strijd van een groep of land wat in de gehele geschiedenis nog nooit ook maar íets verkeerd heeft gedaan tegen een agressor die nog kwader is dan satan zelve. Het gevolg is verdeling onder de bevolking, want wie het waagt om een klein beetje nuance aan te brengen in het narratief staat automatisch aan de verkeerde kant, lijnrecht tegenover de blinde volgers van het narratief. Wie bijvoorbeeld vraagtekens stelt bij het sturen van zoveel geld naar Oekraïne, een land wat voor het conflict bekend stond als zwaar corrupt, is automatisch een kontkusser van Poetin en daarmee net zo fout als elke willekeurige Rus.

Een ander doel dat gediend wordt door de berichtgeving van de mainstream journalisten is om een gevoel van dreiging aan te wakkeren. De angst voor de vijand zorgt er namelijk voor dat er geen weerstand ontstaat wanneer er weer een paar miljard Euro aan overheidsgeld richting de nog altijd corrupte brandhaard gestuurd wordt. En bovendien verhoogt het de strijdlust en sneuvelbereidheid onder met name de jongere idealistische Nederlanders die, dienend in het leger, hun leven op het spel zetten om ons allemaal veilig te houden. Dat ze in werkelijkheid als kanonnenvoer dienen voor de belangen van de wapenindustrie, het grootkapitaal en de grote bedrijven en oliemaatschappijen is iets wat niet aan sneuvelbereidheid bijdraagt, dus daar wordt nooit over bericht.

Die veronderstelde dreiging van buitenaf en het vijandsbeeld wat wordt geschetst hebben als neveneffect dat de situatie in ons land er ineens een stuk rooskleuriger uitziet. Onze ‘vrijheid’ en relatieve luxe die bedreigd wordt door dat andere land waar mensen onderdrukt worden dient dus ten koste van alles beschermd te worden. Ten koste van een heleboel belastinggeld wel te verstaan.

Want het kabinet Jetten gaat via de inkomstenbelasting iedere Nederlander een hoop geld afhandig maken bovenop de toch al aanzienlijke belastingdruk. Vrijheidsbijdrage noemen ze dat. Een term die mij weer eens doet beseffen hoe ongelofelijk volgzaam en geïndoctrineerd de meeste mensen zijn. Want protest blijft uit, terwijl een ‘vrijheidsbijdrage’ die onder dwang wordt ingevorderd toch wel een merkwaardige paradox is.