Hoera, Nederland heeft weer een kabinet! Een minderheidskabinet nog wel en dat is toepasselijk, want het beleid dat het kabinet mag uitvoeren/verkopen zal waarschijnlijk beter uitpakken voor de minderheden in dit land dan voor de steeds kleiner wordende meerderheid. Die slinkende meerderheid bestaat uit mensen die voorheen autochtonen werden genoemd, maar tegenwoordig Nederlanders zonder migratieachtergrond heten.
En met Jetten, voormalig robot, krijgt Nederland haar eerste homofiele minister-president die openlijk uitkomt voor zijn geaardheid. Waar Rutte zijn kaken stijf op elkaar hield over met wie hij het deed (mannen, vrouwen, kinderen?), deelt Jetten zonder vliegschaamte graag kiekjes met zijn partner in verre oorden. Als u het mij vraagt is er helemaal niets op tegen, maar had eigenlijk Pim Fortuyn de eerste openlijk homoseksuele minister-president van Nederland moeten zijn.
Maar wat is nu de rol van een minister-president. De meeste mensen denken dat een premier of minister-president heel veel macht heeft. Dat is een misvatting. Premier betekent letterlijk eerste (onder gelijken), ofwel voorzitter. Minister-president betekent dienaar-voorzitter. De minister-president is dus slechts een voorzitter en ook nog dienaar. Dat klinkt raar, omdat er ook een rol is van kamervoorzitter. De minister-president is, anders dan de kamervoorzitter, voorzitter van de vergadering van ministers.
Ministers zijn letterlijk dienaars (in het geval van Jetten wellicht dien-aars). Maar wie dienen zij dan? Ons wordt verteld dat zij het volk dienen. Maar de eed die zij zweren wanneer zij worden beëdigd geeft een ander beeld: zij zweren trouw aan de koning! Ministers zijn, anders dan veel mensen denken, ook geen volksvertegenwoordigers zoals kamerleden dat in theorie wel zijn. Ik schrijf in theorie, want ook kamerleden zweren in hun eedaflegging trouw aan de koning en niet aan het volk. Ministers worden weliswaar geleverd door de partijen waar het volk op heeft gestemd, maar zij dienen niet dat volk. Als ze het volk zouden dienen, dan zou het volk een manier moeten hebben om ze te ontslaan bij gebleken ongeschiktheid of wanneer zij de wil van het volk niet (meer) vertegenwoordigen. Dat recht om de regering te ontslaan bestaat wel, maar dat heeft alleen… de koning. Duidelijk dus.
Maar ook de koning is slechts formeel hun leidinggevende. Sinds de bankierselite wereldwijd de macht grepen heeft ook een koning niets meer in te brengen. Een strikt ceremoniële functie dus, dat koningschap. Dat klopt dan weer wél aan het verhaal wat ons verteld wordt. Een duidelijk beeld waar dit uit blijkt is deze foto van toen kroonprins, nu koning Charles met het toenmalige hoofd van de Rothschild bankiersfamilie. De verhouding tussen die twee is er niet een van koning of troonsopvolger en onderdaan, dat is heel duidelijk te zien.
En de media die de macht controleren? Met een beetje onderzoek naar de financiële kant van de mainstream mediabedrijven kom je er al heel snel achter dat zij aan dezelfde touwtjes hangen als de koning en zijn dienaars…
Vind je dit leuk? Schrijf je dan nu in voor onze nieuwsbrief!
Laat een reactie achter