Na CO2, klimaat en stikstof krijgen we nu een volgend probleem, watergebrek in Nederland. Drinkwatervoorziening staat hoog op de agenda. Het draait om nummer 6 van de 17 SDG’s (Sustainable Development Goals) van de Agenda 2030 van de VN. Zoals gebruikelijk worden de eerste stappen voor een bepaalt doel gezet door gesubsidieerde organisaties. Daarna wordt de wetenschap ingeschakeld om de hoax wetenschappelijk aan te tonen en vervolgens met oplossingen te komen.
In het geval van SDG 6, watervoorziening, worden milieu- en natuurorganisaties ingeschakeld. Een goed voorbeeld daarvan is de juridische procedure tegen waterwinningsbedrijf ‘Brabant Water’. De rechtszaak is aangevraagd door ‘Brabantse Milieufederatie’ (BMF) en het ‘Brabants Landschap’, om de vergunning voor drinkwaterwinning te blokkeren. Het gaat hier om de winning vlakbij een Natura 2000 gebied rond Tilburg. Drinkwater oppompen zou immers beschermde natuurgebieden schade toebrengen. De advocaat van Brabant Water gaf aan dat er een acuut leveringsprobleem zou ontstaan bij verbod op waterwinning. De Inspectie Leefomgeving en Transport (ILT) gaf aan dat Brabant Water een wettelijke zorgplicht heeft om de drinkwatervoorziening in Brabant op peil te houden. Opnieuw botsen hier wettelijke regelgevingen. Brabant Water is hiermee juridisch in het gelijk gesteld, maar moet wél vóór 2030 met een duurzame oplossing komen in samenwerking met natuurverenigingen. Drinkwater moet dan uit andere bronnen komen, zo luidt de uitspraak. Dit laatste is precies het doel van dit soort rechtszaken.
In de beschermde natuurgebieden (o.a. Natura 2000) mag al enige tijd geen grondwater meer opgepompt worden. Met de fors groeiende omvang van het aantal natuurgebieden in Nederland, is zulk soort gerechtelijke procedure geen incident meer. In Tilburg gaat het zelfs om een ‘vlakbij’ gelegen natuurgebied.
Naast gesubsidieerde milieu- en natuurorganisaties zetten de machthebbers ook hun eigen straatvechters in om SDG 6 te bevorderen. Op de SDG 6 website ‘wateractionhub.org’ staat de rol van ‘Extinction Rebellion’ in SDG 6 tot in het kleinste detail uitgelegd. Als men de lijnen doortrekt van al deze stichtingen en verenigingen, dan komt men uit bij de OSF van George Soros. Zoals altijd is niemand van die clubs daadwerkelijk geïnteresseerd in de hoax die ze verkopen. Daarom willen ze er nooit over spreken en de media zullen ze nooit lastige vragen stellen. Deze clubs zijn vooral geïnteresseerd in de enorme subsidies en inkomsten die ze voor hun acties ontvangen.
Als ze dan een probleem verzonnen hebben en daar rechtszaken aan te pas komen, komt de overheid vervolgens met onzinnige wetgeving. Zo heeft de landbouw te maken met een verbod om grondwater op te pompen om de akkers en weilanden te besproeien in wat drogere periodes. Dit terwijl 90% van dit opgepompte water weer terug de grond in gaat. Het gaat dus gewoon nergens over, er is geen probleem.
Probleem wetenschappelijk aantonen
Na de gebruikelijke gerechtelijke procedures door gesubsidieerde organisaties, komt dan de volgende stap, wetenschap en innovaties.
Het instituut van overheidswetenschappers, het RIVM, kwam met een rapport (2024-0221) over klimaatrisico’s 2030 tot 2050 van drinkwaterwinning. De link tussen klimaat en drinkwater wordt hierin wetenschappelijk aangetoond. Het woord ‘klimaat’ komt in dit rapport 169 keer voor. Zoals gebruikelijk in zulk soort rapporten is het de mix van leugen en waarheid waardoor het geloofwaardig lijkt voor onwetende en ondeskundige politici en ambtenaren, de doelgroep van deze rapporten.
Omdat (volgens de nepwetenschap) winning van drinkwater schade aan de natuur aanricht, kan door het verbod op pompen een tekort aan drinkwater ontstaan. Daarom heeft men een serie aan nieuwe innovaties aan het werk gezet. De industrielobby’s struikelen over elkaar heen om daar een graantje van mee te pikken. Zo loopt er al een pilot om drinkwater uit brak water (zout water) te winnen en in Tholen wordt volgend jaar een proef gestart met drinkwaterproductie uit zeewater. Het bedrijf Evides heeft geheel nieuwe grondwatermeetnetten opgezet met nieuwe technieken. Ze verzamelen met telemetrie hoogfrequente data, volgens hun eigen website vol wetenschap. Dankzij deze techniek komt men in steeds meer gebieden tot een steeds dieper grondwaterpeil. Steeds opnieuw moet de moderne gesubsidieerde wetenschap eraan te pas komen. Wetenschap is erg belangrijk voor elk totalitair regime of multinational, weten we inmiddels. Met wetenschap kan immers elke leugen wetenschappelijk verklaard worden. Het verklaart in ieder geval problemen die er niet zijn. We zagen dat soort wetenschap al met klimaatverandering wat er niet is, stikstofprobleem wat niet bestaat, fossiele brandstoffen welke in werkelijkheid natuurlijke koolwaterstoffen blijken te zijn, en ga zo maar door. Nu krijgen we dus dankzij de wetenschap een gebrek aan water in Nederland. Dankzij wetenschappers die op hun beurt ook gefinancierd worden door de grote industrie die hier weer grote winsten mee zullen gaan maken omdat ze daarmee oplossingen gaan leveren voor problemen die er niet zijn.
Kan grondwater werkelijk opraken?
Het grondwaterpeil in Nederland ligt tussen 10 cm tot maximaal 2 meter diepte. Op de website ‘grondwatertools.nl/gwsinbeeld’ kan men op de kaart precies zien waar het grondwaterpeil in Nederland ligt. In bijna heel Nederland komt het grondwaterpeil nauwelijks onder de 1 meter diepte. In heel west en noord Nederland zit het grondwater al op 20 cm diepte. In extreem droge periodes kan dit inderdaad tot maximaal 1 meter zakken in beperkte bepaalde gebieden, maar meer ook niet. De natuur heeft er nooit last van want van nature groeien wortels van planten en bomen altijd door tot diep in de vochtige grond. Het is ook nooit eerder gebeurd dat een bos of natuurgebied uitsterft omdat het een tijdje droog is geweest. Grondwaterpeil neemt automatisch de rivierstand aan, maar door de sponswerking van grond zo’n 2 tot 5 meter hoger. Uiteindelijk is de hele aardbol een grote waterspons, gevoed door regen- en rivierwater. Zelfs midden in de woestijn zit grondwater. Weliswaar soms op grotere diepte (tot uiterlijk 80 meter), maar er zit overal water.
Daarom kan men grond- en rivierwater nooit leegpompen. Het meeste drinkwater komt zelfs uit de grote rivieren. Men wil ons van tijd tot tijd laten geloven dat het drinkwater uit rivieren vol PFAS zit door vergiflozing van de industrie. Vreemd dan dat de natuurclubs dan niet gaan procederen tegen die industrie, of waarom dan de overheid geen verbod op vergif lozen instelt. Het is gewoon niet geloofwaardig. Het zuiveren van rivierwater is sowieso een simpel proces wat al meer dan 150 jaar uitstekend werkt. Overigens pompt men niet in de rivieren zelf, maar in de lagen grint vlakbij de rivieren.
De waterputten in de landbouw pompen rond de 10 a 30 meter diepte. De watermassa onder heel Nederland is zo enorm groot, dat men bij vol pompen door de landbouw het peil nog niet eens één mm kan zakken. 90% van het opgepompte water gaat sowieso weer terug de grond in. Het komt bijna niet voor dat men vanaf 10 meter plotseling geen water meer kan oppompen. Bij grote pompen kan men wel eens een kleine plaatselijke trechter zuigen onder de pomp waardoor de put tijdelijk droogvalt. Maar dit is binnen een uur alweer gecompenseerd door de sponswerking van de grond.
Om het waterpeil in stand te houden moet men op 50 meter diep gaan pompen. Dit komt overeen met het onderste water uit een emmer scheppen, waardoor het waterpeil in de emmer dan niet zakt. Tamelijk onlogisch, maar zo is de redenering wel. Bovendien treft men al vanaf 40 meter diepte steeds meer onbruikbaar ‘brak water’ aan, waar op 10 meter diepte al voldoende goed bruikbaar water zit.
Het bedrijf Brabant Water pompt in Tilburg al het drinkwater op 200 meter diepte om de natuur te beschermen. Door nieuwe ‘compenserende maatregelen’ wil men straks door wetgeving pas laten pompen vanaf 40 tot 50 meter diepte. Er zal uiterlijk in 2030 een keuze gemaakt worden bij welke natuurgebieden de compensaties gaan plaatsvinden. Wat de compensaties precies gaan inhouden, is nog niet bekend en daar moet nog politiek over beslist worden. Dit moet in ieder geval passen in het kader van SDG 6.
De leugen moet natuurlijk wel enorm groot zijn om Nederland tot gebrek aan water te kunnen verklaren door klimaatverandering. Een hele klus voor de wetenschap, maar ze zijn al goed bezig gezien het rapport van het RIVM.
Het doel van SDG 6 is niet de natuur en het klimaat redden, dat is enkel de verklaring voor het gepeupel. Het echte doel is totale afhankelijkheid van de overheid, het totalitarisme waar alle 17 SDG’s op gericht zijn.
Na energieschaarste en voedselschaarste wil men nu doorstomen naar de volgende beperking in de eerste levensbehoeftes van de mens, drinkwater.
Gérard van Ham
Simone
Dank je, Gérard, dat je dit onderwerp oppakt en zo helder uiteenzet. Juist water laat misschien wel beter dan wat ook zien hoe zo’n mechanisme werkt.
Eerst creëer je door beleid, beperkingen en regelgeving een probleem. Vervolgens maak je dat probleem groot en zichtbaar. Dan volgt de verontwaardiging, de urgentie, de rapporten, de deskundigen, de waarschuwingen en natuurlijk de onvermijdelijke boodschap dat we “nu echt iets moeten doen”.
En kijk eens aan: daar ligt de oplossing al klaar.
Een oplossing die zonder het zorgvuldig opgebouwde probleem waarschijnlijk op aanzienlijk meer weerstand zou zijn gestuit.
Probleem. Verontwaardiging. Maatregel.
En wij noemen het vervolgens vooruitgang, duurzaamheid of noodzakelijke transitie en laten ons stap voor stap vertellen wat er minder mag, anders moet en voortaan gereguleerd dient te worden.
Water is daarin misschien wel het meest ontluisterende voorbeeld. Want als zelfs een eerste levensbehoefte langzaam verandert van iets vanzelfsprekends in iets waarvoor schaarste, voorwaarden en controle kunnen worden georganiseerd, dan wordt het woordje vertrouwen wel erg rekbaar.
Sterk stuk. Vooral omdat het niet alleen over drinkwater gaat, maar een mechanisme blootlegt dat inmiddels op veel meer terreinen herkenbaar is.