Wanneer het volk weer eens uit elkaar gespeeld moet worden, zodat zij tegenover elkaar staan te bekvechten over onbenulligheden in plaats van zich te realiseren dat er een gemeenschappelijke vijand is die, wanneer we onze krachten bundelen, kansloos is omdat deze veruit in de minderheid is, dan is het politieke toneelspel een zeer effectieve manier om dat te doen. De manier waarop onderscheid wordt gemaakt tussen de politieke acteurs is door hen ergens op een spectrum te plaatsen tussen twee politieke richtingen: links en rechts. Links is in deze theorie een progressieve beweging die van alles wil veranderen, terwijl rechts dan een conservatieve stroming is die alles het liefst zo wil houden zoals het nu is. Op het spectrum tussen wat extreem-rechts en ultra-links genoemd wordt zitten dan allerlei smaakjes en zelfs een vlees noch vis positie genaamd ‘middenpartij.’
Op het eerste gezicht bestaat er tussen de linkse en rechtse positie behoorlijk veel verschil en is er dus van alles te kiezen en ruimte om van mening te verschillen met anderen. In de praktijk is het slechts een klein deel van het volledige ideologische spectrum wat wordt ingevuld door links en rechts en lijken zij zoveel op elkaar dat het eigenlijk een valse tegenstelling betreft. Dat komt tot uiting in het beleid wat wordt gevoerd. Vrienden van me hadden het er laatst over dat het toch zo vervelend is dat die ‘linkse’ Jetten met zijn kabinet nu de pensioenleeftijd tot absurde hoogte wil verhogen. En dat is natuurlijk vervelend, maar onder eerdere ‘rechtse’ kabinetten geleid door Rutte was dat niet anders. Het maakt dus kennelijk voor het inhoudelijke beleid niets uit wie er op papier aan de knoppen zit. Het enige verschil is of de boodschap met een links of een rechts sausje op smaak gebracht wordt om door de meerderheid van het publiek geslikt te worden, terwijl de minderheid boos is op diezelfde meerderheid.
Om het allemaal nog wat ingewikkelder te maken, of ter illustratie van de valse tegenstelling, is er ook door de tijd heen geen lijn of logica te bekennen in wat linkse of rechtse standpunten zijn. Ga maar na: in het verleden was het een links standpunt om tegen oorlog te zijn. Het demonstreren tegen kruisraketten, oorlog in Vietnam of oorlog in het algemeen is van oorsprong iets wat links gedachtegoed was. Terwijl als je tegenwoordig tegen de oorlog in Oekraïne bent, je gezien wordt als (extreem-)rechts. Vroeger was het een rechts standpunt om een zo klein mogelijke overheid te hebben die zich zo min mogelijk met je leven en met name met ondernemers in de vrije markt bemoeide. Tegenwoordig dijt de overheid ook onder rechtse kabinetten steeds verder uit en perkt het steeds meer vrijheden van burgers in.
Het geniepige aan hoe via deze valse tegenstelling het verdeel en heers spel gespeeld wordt, is dat zowel aan de linkse als aan de rechtse kant van het spectrum hele goede standpunten te vinden zijn. Standpunten die redelijk zijn en waar eigenlijk iedereen zich in kan vinden. Zoals eerder genoemd is een zo klein mogelijke overheid die zo min mogelijk kost en zoveel mogelijk vrijheid biedt een heel mooi standpunt aan de rechterzijde. Maximale vrijheid en minimale belastingafdrachten, dat wil toch iedereen? De keerzijde van een ongereguleerde vrije markt is echter dat vrij spel geboden wordt aan bedrijven om te fuseren tot men een ons weegt en vervolgens vanuit de ontstane monopolypositie de prijzen onbeperkt te verhogen zonder prikkel om te innoveren omdat concurrentie ontbreekt. Andersom is het linkse standpunt dat de overheid moet zorgen voor zwakkeren in de samenleving heel mooi en barmhartig. De keerzijde is dat dit dan wel bekostigd moet worden door de vruchten van de arbeid van de werkende mensen voor een steeds groter deel af te pakken.
En laat het nou zo zijn dat in verkiezingstijd die hele goede standpunten steeds de boventoon voeren, maar zodra een kabinet zitting neemt, alleen de minder mooie kanten uitgevoerd lijken te worden. Daar is dan voor de bühne heel veel ophef over in de Tweede Kamer, zodat het lijkt alsof daar heel fel over gedebatteerd wordt en er echt wat te kiezen valt. Dit is echter allemaal spel, afleiding en verdeling. In Amerika is het nu zo ver dat de twee kampen dermate tegen elkaar zijn opgezet dat links – wat paradoxaal de blauwe kleur voert terwijl socialisten, communisten en andere progressieven in de rest van de wereld onder een rode vlag opereren, al dan niet als groen vermomd – en rechts elkaar zien als het grootste gevaar voor vrijheid en welzijn zodat zij niet eens meer met elkaar in gesprek kunnen gaan of naar elkaar kunnen luisteren.
Stel je eens een slavenplantage voor waar jij als eigenaar de slaven voorhoudt dat zij vrij zijn en zelf hun bestuurders kunnen kiezen. In werkelijkheid werken alle politici voor jou en hun taak is om de slaven tot op het bot te verdelen door een toneelstukje op te voeren. Hoe makkelijk wordt het dan om de vruchten van de arbeid van je slaven af te blijven pakken terwijl je zelf buiten beeld blijft? Het is een deel van het plot van “The Jones Plantation” uit 2023. Echt een aanrader, want het laat heel duidelijk zien dat links en rechts twee vleugels van dezelfde vogel zijn en hoe dat mechanisme werkt.
Vind je dit leuk? Schrijf je dan nu in voor onze nieuwsbrief!
Laat een reactie achter