In 2021 kreeg mijn vader de diagnose darmkanker. En omdat het me ondanks vele pogingen daartoe niet was gelukt om hem wakker te maken vertrouwde hij volledig op het oordeel en advies van de artsen. Een langdurig traject van chemokuren, bestralingen en operaties startte, waarbij tumoren na de darmen ook opdoken in de lever en later in de longen.
Alternatieve behandelingen, ook die waar geen risico aan verbonden was, daar was geen ruimte voor. Want het advies van de artsen was altijd leidend en doorslaggevend. Tot overmaat van ramp was het dringende advies van de artsen ook dat de coronavaccinatie, toen deze beschikbaar kwam, genomen moest worden. En omdat mijn vader door de chemokuren een verzwakt immuunsysteem had, bestond de oorspronkelijke kuur niet uit 2, maar zelfs 3 injecties. Ook de boosters werden aanbevolen en door hem braaf genomen. Het maakte me kwaad dat de artsen die hij blind vertrouwde hem niet volledig informeerden en ik voelde me machteloos, omdat niets wat ik aanreikte tegen dat vertrouwen opgewassen was.
En toen kwam eind 2025 het bericht dat mijn vader was uitbehandeld. De artsen konden niets meer voor hem doen. Op ’toevallige’ wijze kwam het boek van Elizabeth Visser op mijn vaders pad. Met daarin onder meer een hoofdstuk met een beschrijving van het terrain theory vs germ theory debat, de wandaden van Bill Gates in India en de hele covid vaccinatie scam. Hij vroeg me dat hoofdstuk te lezen en gaf aan dat hij het een heel eng, maar wel acceptabel verhaal vond. De adviezen in het boek zoals het nemen van kurkuma met zwarte peper volgde hij op en we bezochten een lezing waar Elizabeth sprak. In de pauze nam zij bij hem de vrees weg voor de risico’s die een zoekopdracht naar fenbendazol hadden opgeleverd en ik had goede hoop dat nu de medische wetenschap hem in de steek had gelaten er misschien toch nog een kans was op genezing.
Het bleek too little too late. Deze week kreeg ik van hem het bericht dat hij in het ziekenhuis was opgenomen met verschijnselen die op een hersenbloeding leken. Moeite met praten, een hangende mondhoek. Na onderzoek bleek het te gaan om een flinke tumor in de hersenen die zijn spraakcentrum in de verdrukking bracht. Ik zag verschrikkelijke beelden van een MRI scan. En de toelichting was heel confronterend: binnen 6 maanden zullen de tumoren in de longen hem fataal worden en in de tussentijd kunnen ze misschien nog een bestraling op die hersentumor toepassen om de druk wat te verlichten.
De kwaadheid die ik eerder voelde heeft plaats gemaakt voor acceptatie. Ik kan niet anders dan de artsen en verplegers vergeven, want zij wisten niet wat zij deden toen zij de opgelegde protocollen volgden. Degenen die de injecties of de chemo toedienden wisten niet wat de mogelijke gevolgen zouden zijn. En hij heeft, onvolledig geïnformeerd door mensen die zelf ook niet beter wisten, ingestemd met elke behandeling.
Het voelt oneerlijk, maar het is zoals een ouder die zijn kind de wijde wereld in stuurt. Je probeert ze van alles aan te reiken en te behoeden voor verkeerde keuzes, maar je moet ze los laten en zelfstandig laten kiezen. Ook al weet je dat de gevolgen van een keuze desastreus kunnen uitpakken moet je ze toch vrij laten om hun eigen fouten te maken en hun lessen te leren.
Natuurlijk kan ik niet aantonen dat wanneer voor een andere behandeling gekozen was de uitkomst beter was geweest. Maar hoe veel erger dan dit traject en deze uitkomst had het anders kunnen zijn? Hij heeft nog altijd last van bijwerkingen van chemokuren van meer dan een jaar geleden.
Maar het is niet anders en er is ook niets wat dit kan compenseren, dus al zouden er daders zijn en al zouden die bestraft worden, dat heeft geen enkele zin. Dit hele gebeuren heeft me geleerd om los te laten en te accepteren dat eenieder vrij moet zijn om zelf zijn keuzes te maken, hoe zeer ik het ook graag anders had gezien. Het is een hele pijnlijke en duurbetaalde les gebleken. Zoals Doe Maar ooit zong: “Alles gaat voorbij” dus naast zijn leven ook mijn rouw. Gelukkig zijn er nog mooie herinneringen.
Vind je dit leuk? Schrijf je dan nu in voor onze nieuwsbrief!
Elizabeth Visser
Beste ‘Sjaak’… ik vond het erg fijn om even met je pa te hebben gesproken. Zoals je schrijft – ‘toevallig’ tussen aanhalingstekens – want toeval bestaat niet. Het moest zo zijn dat hij ‘Eindeloos Gezond’ in handen kreeg. Dank voor het vermelden van dit boek.
‘Eindeloos Gezond’ gaf je vader nieuwe inzichten en enige hoop nadat hij te horen had gekregen dat ie uitbehandeld was. Uitbehandeld, een heftige uitspraak die zijn impact heeft. En toch pakte hij een aantal alternatieve mogelijkheden op. Dat vraagt moed en doorzettingsvermogen.
Spijtig genoeg mocht het blijkbaar niet zo uitwerken, zoals we dat graag willen zien.
Ik weet als geen ander wat chemo, bestraling, en ook (onacceptabele/ontactische) uitspraken voor desastreuze effecten hebben. Soms is de tijd te kort, of is er reeds veel schade aangericht om (volledig) te kunnen helen.
Ik wens jullie veel sterkte en liefde. Koester de momenten waarin je fijn in verbinding kunt zijn met elkaar. Geef je vader een knuffel van mij. Liefs van mij, Elizabeth.