En dan is het zo ver. De oorlogshitserij door de mainstream media en de politiek hebben ertoe geleid dat de oorlog is begonnen. De legers van de strijdende partijen staan recht tegenover elkaar en vechten tot de dood erop volgt. Maar wie zijn deze dappere soldaten? En wat motiveert hen om deze strijd te leveren met gevaar voor lijf en leden? Zijn het degenen die het meeste baat hebben bij het voeren van de oorlog?
Nee, over het algemeen zijn degenen die enorm goed verdienen aan oorlogen niet op het slagveld te vinden. De financiële elite die beide kanten van elk conflict voorzien van leningen om al het wapentuig aan te schaffen hebben weinig trek om zelf gevaar te lopen. Ook de wapenproducenten die de dodelijkste wapens hun fabrieken uit laten rollen om verkocht te worden aan, wederom, beide strijdende partijen zie je daar niet. Ze kijken wel uit, ze weten immers wat voor gevolgen een onvrijwillige ontmoeting met zo’n wapen tot gevolg kan hebben. De regeringsleiders die de oorlog uitgeroepen hebben en wiens conflict de soldaten aan het uitvechten zijn? Ook die zitten doorgaans veilig op afstand in bunkers, ver van het front. En eigenlijk geldt hetzelfde voor de legerleiders, de generaals. Die zie je ook nooit vooropgaan in de strijd.
Maar hun zonen en dochters die ‘of fighting age’ zijn zoals dat zo mooi heet, die zullen dan toch wel bewijzen dat de noodzakelijke strijd ook die van hun is? Helaas. Zoals John Fogerty met zijn Creedence Clearwater Revival al zong in het nummer Fortunate son, zijn het nooit de zonen van deze fortuinlijke lieden, maar altijd de zonen van gewone mensen die het strijdtoneel bevolken. Zij brengen de offers, zij laten het leven, zij komen getraumatiseerd thuis en worden vervolgens aan hun lot overgelaten. Waarom accepteren wij dit? Waarom eisen we niet dat wanneer meneer Poetin een probleem heeft met meneer Zelensky zij met een stel bokshandschoenen de ring in gaan en het zélf uitvechten? Of liever nog, aan tafel gaan en de boel uitpraten!
Het antwoord ligt voor een flink deel in de manier waarop de mainstream media en Hollywood oorlogen belichten. Vooraf wordt iedereen opgehitst en bang gemaakt met verhalen over hoe de ander ons heeft aangevallen (false flag operaties) of ons bedreigt (weapons of mass destruction). Tijdens de oorlog wordt het vijandsbeeld door eindeloze herhaling stevig ingeprogrammeerd. Daarnaast wordt heel selectief bericht over de oorlogshandelingen. Over het afslachten van ongewapende burgers door de troepen die aan de ‘goede kant’ zouden staan wordt gezwegen. Dat soort zaken moeten we achteraf via een partij als WikiLeaks vernemen. Dit is een lesje wat geleerd is van de Vietnamoorlog, waar de full color beelden toonden wat een onmenselijke slachtpartijen daar werden aangericht, waartegen enorme protesten ontstonden. En dat werkt natuurlijk niet, want als er niemand meer wil gaan strijden is zo’n lucratieve oorlog veel te snel afgelopen.
Wat mogen we dan wel zien? Explosies van een afstand gefilmd, die doen het ook altijd goed als journalisten met een bomvest van een afstand net doen alsof ze direct onder vuur liggen. En natuurlijk de blijdschap van de mensen die ‘bevrijd worden’ van het vreselijke regime waartegen gestreden wordt. Maar ook symbolische handelingen als het opblazen van het hakenkruis op de Rijksdag of het neerhalen van het standbeeld van Saddam Hussein aan het einde van de Irak oorlog. Gruwelijkheden die de ‘verkeerde kant’ aanricht? Ja, daar wordt wel aandacht aan gegeven. Zeker wanneer het beeld geschetst kan worden dat ze onschuldigen, ziekenhuizen, scholen of nog beter kinderen aanvallen. Dat dit doorgaans door beide kanten wordt gedaan en soms zelfs in scène wordt gezet door eigen burgers te bestoken en de ander de schuld ervan te geven past niet in het narratief en blijft dus onbelicht.
En dan is zo’n conflict weer ten einde. Nu mag Hollywood aan de gang, mooie films maken over heldendaden en missies die mensenlevens redden die de vijand bedreigde. Die vijand moet zo gewetenloos mogelijk neergezet worden, terwijl de helden uit het eigen kamp hele warme, gevoelige mensen zijn die ook liever gewoon thuis bij hun gezin zouden willen zijn. En natuurlijk klopt het dat soldaten ook fijne mensen zijn en liever niet aan het front zouden moeten strijden. Maar dat geldt voor beide kanten en die nuance wordt angstvallig vermeden.
Het einde van de oorlog is nog niet het einde van het verdienmodel. Nee, het kapotgeschoten land moet toch weer worden opgebouwd. En de overwinnaars sturen uit pure barmhartigheid de beste mensen van hun beste bedrijven om, tegen een geringe vergoeding, die wederopbouw vorm te geven. De bezettingsmacht die in het land nog aanwezig is en bescherming biedt aan deze heldhaftige opbouwers heet op ‘vredesmissie’ te zijn. Wat een fantastische term. Want vrede bereik je met wapens en vrijheid dient te worden afgedwongen.
En dan is het wel fijn om aan het einde van zo’n met cynisme doordrenkte column toch een voorbeeld te kunnen geven van een Fortunate son, of eigenlijk daughter, die wel degelijk in het leger dient. Onze eigen Amalia, van die familie die zich op basis van de veronderstelde gratie Gods tot heerser over ons land en haar inwoners heeft uitgeroepen. Wedden dat zij nooit ‘actie zal zien’ zoals dat in vaktermen heet? En Maxima kwam ook een dagje meedoen als reservist, zoals breed uitgemeten in de mainstream media. Dat een reservist in Nederland mag dienen tot de leeftijd van 55 jaar en Max in mei van dit jaar die leeftijd bereikt is dan weer iets waar de mainstream media wat minder in geïnteresseerd is.
Vind je dit leuk? Schrijf je dan nu in voor onze nieuwsbrief!
Lia
naar de Andere krant met deze columns!!